Korespondencja z Roztok z 1898 r. Cz. 1.

Ciekawa korespondencja pokazała się  w czasopiśmie “Grzmot” 14 maja 1898 r. na stronach 2 i 3. List został nadany 14 kwietnia, natomiast wydarzenia opisywane przez W. Stetkiewicza miały miejsce w Tarnowcu 17 lutego tegoż roku. W 50. rocznicę zniesienia pańszczyzny zorganizowano uroczystości i zamówiono w kościele msze święte dziękczynne. Czynnie w tym brali udział gospodarze Leon Uram z Tarnowca i Antoni Michalski z Umieszcza. Odprawiona została również msza za śp. Jana Jasińskiego z Tarnowca, wójta Tarnowca i czynnego działacza społecznego. Angażował się on w wybory IV kadencji zakładając pierwszy w powiecie jasielskim chłopski komitet wyborczy.

Zachęcam do przeczytania całego artykułu.

Czasopismo „Grzmot” zaczął się ukazywać we Lwowie 15 stycznia 1896 r., trzy razy w miesiącu, pod redakcją Franciszka Linka, jako „katolickie pismo robotnicze”, ale w związku z kampanią wyborczą do wiedeńskiej Rady Państwa jego redakcję przeniesiono do Krakowa. I tu od numeru 28 (5 XI 1896) wychodził przez następne dwa lata. Początkowo redagował go jako „organ kato­lickich robotników” Józef Ligęza, a następnie od numeru 25 (4 IX 1897) już jako „tygodnik robotniczy”, organ Związku Krajowego Stowarzyszeń Katolicko-Robotniczych w Galicji, redagował Jerzy Kraskowski. Po nim redakcję przejął Antoni Stróżyński – prezes Stronnictwa Katolicko-Narodowego, i od numeru 27 (2 VII 1899) wydawał pismo jako organ tego Stronnictwa. Od 1 I 1898 r. ukazywał się także dodatek do „Grzmotu” o profilu antysemickim – „Przyjaciel Sług”, pod redakcją Adeli Dziewickiej. Ostatni numer „Grzmotu” wydano 17 ΧΠ 1898 r. (numer 51).

Właściwym założycielem pisma był wspomniany już ks. Jan Łabaj. Początko­wo miało ono na celu zwalczanie agitacji socjalistycznej, prowadzącej – jak twier­dzono – do zniesienia własności, rodziny, Kościoła i religii i wytworzenia ogól­nego chaosu w społeczeństwie. Jako środki zaradcze podawano stosowanie zasad nauki społecznej Kościoła katolickiego, wyrażonych w Rerum Novarum, a więc przestrzeganie katolickiej moralności i poszanowanie religii, nie naruszanie włas­ności prywatnej, chronienie warstw pracujących przed wyzyskiem, wprowadzenie ustawodawstwa pracy i ochrony pracujących kobiet i dzieci, organizowanie biur pracy. Anty­semicki charakter przybrało czasopismo dopiero po przeniesieniu jego redakcji do Krakowa. Niemal w każdym jego numerze publikowano teksty o antyżydowskim nastawieniu. Problematyka żydowska zdominowała łamy pisma. Dla jego redak­torów była najważniejszym zagadnieniem.

 

(w: Śliwa, Michał: „Grzmot” i „Antysemita” : czasopisma antyżydowskie w Krakowie w latach 1896-1898. Kwartalnik Historii Prasy Polskiej 32/2, 41-52. 1993)

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s